گزارشی از موزه رنو در پاریس؛ عصاره ۱۱۸ سال خلاقیت و نوآوری+عکس

اولین خودرو تولیدی رنو که بر طبق برخی اطلاعات دو دستگاه از آن به ایران نیز راه یافته بودند.

گوشه ای از کارگاه بازسازی خودروهای کلاسیک رنو

بازسازی یک خودرو مربوط به دهه ۳۰ با اجزای کاملا جدید، تایرهای طرح کلاسیک چنین خودروهایی توسط یک شرکت انگلیسی تولید می شود.

رنو از تاریخچه درخشانی در زمینه های فنی و مهندس و مسابقات اتومبیل رانی برخودار است، اما عجیب آنکه اثر چندانی از این توانایی های درخشان فنی در مدل های تولید انبوه کمپانی دیده نمی شود.
با این حال مدل های نمایشی در موزه رنو به شکلی گلچین شده بودند که به خوبی می شد سیر پیشرفت کمپانی را در عرصه های مختلف مشاهده کرد.
علاوه بر چند خودرو بسیار خاص مانند اولین محصول کمپای که اتفاقا بنا بر روایتی اولین خودروهای راه یافته به ایران نیز محسوب می شود. دیدن نمونه های رکورد شکن از سری های آزمایشی با توانایی دست یابی به سرعتی بیش از ۳۰۰ کیلومتر در ساعت در دهه ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ بسیار جالب به نظر می رسید.

رنو مانند بسیاری از کمپانی های صنعتی دیگر در مقطع زمانی جنگ جهانی ناچار به تولید تسلیحات شد و از این رو یک تانک کوچک مربوط به جنگ جهانی اول نیز در مرکز بازسازی کمپانی دیده می شود.

با توجه به شرایط اقتصادی وخیم پس از جنگ، تمرکز رنو برای بازار فروش همواره بر مدل های اقتصادی تولید انبوه متمرکز بوده است و در طول تاریخ این شرکت اثر چندانی از خودروهای جاده ای بسیار لوکس، بزرگ یا سریع دیده نمی شود.

مدل مسابقه ای A310 V6 که در سال ۱۹۷۷ مخصوص مسابقات رالی فرانسه توسعه یافته بود

این نکته درحالیست که بنا بر شواهد متعددی رنو تقریبا در تمام طول دوران حیات خود در مسابقات اتومبیل رانی حضوری فعال و مستمر داشته و اتفاقا در میان شرکت های اروپایی، یکی از کمپانی های صاحب سبک در زمینه ساخت خودروهای مسابقه نیز محسوب می شود.

جنگنده فرمول یک رنو با موتور ۴ سیلندر توربو که در دهه ۸۰ در زمره خودروهای موفق مسابقات محسوب می شد

اولین خودرو لمانز رنو که پس از ۱۷ ساعت پیشتازی به دلیل شکستن پیستون از دور مسابقه خارج شد، در کنار اولین خودرو فرمول یک این کمپانی در دهه ۷۰ و مرکب سال ۲۰۰۵ فرناندرو آلونسو برای دست یابی به قهرمانی جهان

نمایی از کارگاه بازسازی مدل های کلاسیک رنو

برای مثال علاوه بر خودروهای رکورد شکن حداکثر سرعت، انبوهی از خودروهای رالی معروف، نمونه های مسابقات استقامت لمانز و چندین نمونه از سری خودروهای فرمول یک در مجموعه کلاسیک رنو دیده می شوند.
البته باید اذعان کرد که عملکرد رنو در مسابقات اتومبیل رانی برخلاف کمپانی هایی نظیر فراری یا پورشه، توام با موفقیت های زیادی نبوده است و این خودروساز همواره نهایت تلاش خود را به کار بسته تا با ارتقای تکنولوژی و دانش فنی، به حد و مرزهای لازم برای پیروزی در مسابقات دست یابد، اوج عملکرد این شرکت در سال های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ با پیروزهای پی در پی فرناندو آلونسو در مسابقات فرمول یک اتفاق افتاد که با پایان دوران سلطنت میشاییل شوماخر و فراری سرخ رنگش همراه بود.

با این حال آنچه عجیب است اینکه رنو به دلیل سبد محصولات عمدتا اقتصادی خود تاکنون هیچ گاه از تمام دانش فنی و توانایی های تکنولوژیک خود برای توسعه یک محصول جاده ای پرچمدار استفاده نکرده است و شاید بتوان مهمترین محصولات مهندسی شده را سری اسپرت RS توصیف کرد که شامل چند هاچ بک داغ و اسپرت برای رقابت با نمونه های جوان پسند فولکس واگن گلف و فورد فیستا می شود.

رنو کلیو RS از جذاب ترین هاچ بک های بازار اروپا

مگان RS

موازی با ساخت خودروهای عمدتا اقتصادی و تلاش برای عرض اندام در دنیای مسابقات، رنو البته کمپانی جسوری در زمینه طراحی خودروهای مفهومی عجیب و غریب و ساخت خودروهای لوکس و خانوادگی به حساب می آید.
از این رو در موزه رنو که در آینده افتتاح می شود می توانید طیف گسترده از انواع کانسپت های رنگارنگ متفاوت شامل چند ون و مینی ون خانوادگی و مدل های اسپرت سایز کوچک را مشاهده نمایید.
با این وجود قبل از عرضه مدل تلیسمان در سال گذشته میلادی، می توان گفت که رنو عملا هیچگاه در بازار خودروهای لوکس عملکرد درخشانی از خود نشان نداده و همواره زیر سایه رقبای آلمانی و آمریکایی قرار گرفته است.

مدل ۳۰ TX که نقش محصول لوکس و پر امکانات رنو را در دهه ۸۰ میلادی بازی می کرد و به نوعی جد بزرگ رنو تلیسمان امروزی محسوب می شود

طبیعتا در مورد ساخت خودروهای مینی ون و استیشن عجیب و پر امکانات حتی شرایط پیچیده تر می شود و علیرغم موفقیت های بسیار بزرگ رنو در بازار خودروهای تجاری اروپا، این کمپانی تاکنون نتوانسته یک محصول خانوادگی استیشن یا MPV فوق العاده موفق را برای استفاده های غیر تجاری عرضه کند.

استیشن بزرگ رنو مربوط به دهه ۲۰ که با ظرفیت حمل ۶ سرنشین و ابعادی نزدیک به مینی بوس های امروزی کارایی در حد یک خودرو MPV داشته است، از این خودرو به منظور جا به جایی خبرنگاران در بخش های مختلف کارخانه استفاده می شد

جالب تر آنکه در بخشی از موزه که به خودروهای آنتیک و بسیار قدیمی تعلق دارد، نمونه ای از یک آفرودر ۶ چرخ با تایرهای دوگانه دیده می شود که یک خودرو بیابان گرد مورد استفاده فرانسوی ها در دهه ۲۰ میلادی بوده است.

محصول سه محوره و دو دیفرانسیل کارآمد رو در دهه ۲۰ و ۳۰ میلادی به منظور انجام سفرهای اکتشافی در قلب آفریقا مورد استفاده قرار می گرفت

با این حال مدیران رنو پس از تولید ۳۵ هزار دستگاه از این محصول شاخص تصمیم به قطع تولید این سری از خودروهای خود گرفتند و تا چند سال قبل نیز رنو علاقه ای به تولید خودروهای کراس اوور یا شاسی بلند دو دیفرانسیل از خود نشان نمی داد.

نسخه تیونینگ شده رنو ۵ با موتور ۴ سیلندر توربو نصب شده بر روی محور عقب که از عجیب ترین محصولات تولید انبوه تاریخ رنو به حساب می آید و عملکرد فوق العاده ای را در ابتدای دهه ۸۰ میلادی از خود به نمایش می گذاشته است

نسخه رالی مونت کارلو رنو ۵ که پس از مینی جایگاه های دوم و سوم را از آن خود کردند

تلاش رنو برای قدرت نمایی در رالی سخت پاریس داکار در دهه ۸۰ میلادی، به اگزوز عجیب و طویل خودرو دقت کنید

در مجموع می توان گفت که دانش فنی و مهندسی رنو در صنعت خودروسازی بسیار بیشتر از ساخته های مشهور و تولید انبوه این برند فرانسوی است که در سرتاسر جهان دیده می شود، شاید روزی مدیران هولدینگ رنو نیسان بتوانند از تمامی پتانسیل عظیم خود برای ساخت خودروهای پیشتار استفاده کنند و در آن زمانی رقبای آلمانی با چالشی کاملا جدی مواجه خواهند شد.